Je vraagt je waarschijnlijk af: wie is nu die Emile Beeckman? Wel, daarvoor moeten we twintig jaar terug gaan in de tijd. Op 10 november 2003 werd ik drie maanden te vroeg geboren in het ziekenhuis van Gent. Dokters gaven me niet lang te leven en ook mijn ouders zagen het somber in, maar sterk als ik ben, bleef ik volharden en streed ik om de persoon te worden die ik nu ben. ‘Wat heeft dat te maken met de Emile van nu?’, hoor ik jullie al denken. Het is namelijk mijn levensmotto. Blijven volharden tot ik er sta. Letterlijk en figuurlijk. Het leven dat heeft z’n ups en downs, maar zonder downs zijn er ook geen ups. Vooruitgang betekent soms een stap achteruit zetten. Het is als fietsen met vallen en opstaan, maar enkel kampioenen kunnen tegenslagen omzetten in positieve energie.
Ik ben een 20-jarige gast brandend van ambitie met positieve energie en dat tikkeltje realisme. Mijn grootste passies zijn de fiets, de koers en video maken. De bachelor Sportjournalistiek volg ik, omdat de nieuwsgierigheid naar verhalen achter sporters hoog bij mij staat. Alles met een fiets staat centraal in m’n leven. Ik maak zelf vele rondjes doorheen de Vlaamse heuvels en velden. Die passie voor wielen weerspiegelt zich in het werkveld van de journalistiek.
Ik maakte al verslagen voor FocusWTV over wielrennen, beachracen, gravel, triatlon of kwarttriatlon, maar ook eens over basketbal. Ondanks mijn focus op de fiets, heb ik interesse in wel meer sporten. Naast het werk bij FocusWTV doe ik ook de liveverslagen bij Het Nieuwsblad. Ook hier is dat uitsluitend wielerwedstrijden.
Half West-Vlaming en half Fransman, zo omschrijf ik mezelf. Mijn affiniteit met Frankrijk komt er door de schitterende jeugd die ik er had. Het kan me helpen in het werkveld om een stap voor te hebben op medejournalisten die minder Frans kunnen. Ik kan het iedereen aanraden om de jeugd in het buitenland te spenderen, want zo pik je het meeste op van een andere taal.
